Լրահոս
Սիրելի հայրենակիցներ, սիրով տեղեկացնում ենք «Հաց Բերող» Արթուր Սարգսյանի ձեռքի աշխատանքների աճուրդ վաճառքի մեկնարկի մասին: 
Մասնակիցներն իրերը ստանալու են անձամբ Արթուր Սարգսյանի եղբորից՝ Արսեն Սարգսյանից: Հստակ օրվա մասին նախապես կտեղեկացնենք: 

Աճուրդի ընթացակարգը՝
facebook.com/events/1294210683923297/ էջում, ձեր նախընտրած իրերի նկարների տակ մեկնաբանության մեջ նշեք նախնական (նշված) գնից ավելի բարձր գին և հետևեք աճուրդի ընթացքին: 

Նախապես շնորհակալություն բոլոր մասնակիցներին և աջակիցներին:
Եթե ազատ և անկախ Երկրում եք ուզում ապրել` սովետական, կարծրատիպ դարձած, կաղապարված մտքերից պիտի ազատվեք: Պետք է ազատվեք շատ կարծրատիպային երևույտներից, ոչ թե դրանք «ձևափոխեք», շուռ տաք արևմուտքի աշխարհայացքների և արժեհամակարգի վրա և համարեք, թե դուք դարձաք ժամանակակից, առաջադեմ ու ազատամիտ:
Օրինակ` այն, որ մարդիկ կարծում են, թե կան արտոնյալներ, որոշակի տիտղոսների արժանացածներ, որոնց էլ «կպնել» չի կարել, չի կարելի նրանց խոսքը քննադատել, վերլուծել..., Նման մտածելակերպը բնորոշ ա դիկտատուրական ռեժիմի երկրներին և նրանց բնակիչներին: 
Քաղաքակիրթ և դեմոկտրատական երկրում` ընդհանրապես, ոչ մի տիտղոսակիր, պաշտոնակիր-աթոռակիր, փողակիր մարդ, ով որ հանրության աչքին ելույթ ա ունենում և խոսում ա որոշակի մարդկանց անունից, քաղքական հայացքներ ա ներկայացնում, կամ չի ներկայացնում, այլ ներկայացնում ա ինչ-որ այլ բան` իրավունք չունի խուսափելու քննադատությունից և իր կյանքի «մոթ էջերը» բացահայտելուց, որոշակի բաներ պարզաբանելոց: Նման մարդը` իրավունք չունի խոչընդոտ հանդիսանալու, վախցնելու մարդկանց: Էվ սյդ մարդը` լինի ընդդիմադիր կուսակցական, թե իշխանական` չունի նման բան անելու իրավունք, որքան էլ նա հայտնի լինի, փող ունենա, կամ այլ մի բան ունենա:

Զարգացած և դեմոկրատական երկրներում` հակառակն ա և հենց հասարակ քաղաքացիների կյանքն ա ազատ և անձեռնամխելի: Պաշտոնատար անձը, կամ թեկուզ ընդդիմադիր քաղաքական գործիչը` իրավունք էլ չունի ինչ-որ մութ էջեր թաքցնելու, ուր մնաց, մի բան էլ արտոնություններ ունենա դա անելու համար:
Ի Վերջո` դա հարիր էլ չի՜ մեր ազգային մտածողությանը, դա բռնատիրական երկրներին սազող մի երևույթ ա, որը տեղ չպիտի ունենա մեր մեջ: Եվ հենց այդ երևույթի պատճառով է նաև, որ Ցեղասպանությունը տեղի ունեցավ:
Չգիտե՞իք այդ մասին:
Ունևոր խավի, տիտղոսակիր, կառկառուն ներկայացուցիչներից, ուղղափառություն դավանողները` 1915 թվին, իրենց աջը քաշեցին, ասեցին. «Մենք Հայ Առաքելականներ չենք», առանձնացան, ձուլվեցին վրացիների հետ, կաթոլիկության դավանող մեծահարուստները` դարձան ֆռանկ և հեռացան թուրքական տիրապետության տակ գտնվող Հայաստանից, բողոքական ունևորներն էլ` գնացին Ամերիկա և Անգլիա, Ռուսաստան...: Եվ Ի՞նչ եղավ: Աղքատ ժողովուրդը, մնաց անօգնական և առանց փողի և առանց իր քաղաքական լիդերների: Մնացած մտավորականներին էլ, որոնք իսկական մտավորականներն էին իրականում, բայց փոքր մասն էին կազմում իարկանում` աքսորեցին և կոտորեցին:

Հայկ Կիսեբլյան
Օգոստոսի 20-ին, նախօրոք Տավուշի Նավուր գյուղում պլանավորված, «Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմ» ՀԿ անդամների ամենամյա հավաքը, տեխնիկական խնդիրների պատճառով կայացավ Դիլիջան քաղաքում: Մամիկոնյան տոհմի շառավիղը հանդիսացող ազգանունները կրող ընտանիքները, հավաքվել էին մեկտեղ, ծանոթանալու, միասին զվարճանալու և լիցքաթափվելու և այդ ամենի հետ մեկտեղ նաև «Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմ» ՀԿ առաջիկա նախաձեռնություններին վերաբերող հարցերը քննարկելու նպատակով:

Իր ողջույնի խոսքում «Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմ» ՀԿ նախագահ Մելս Չիլինգարյանը նշեց, որ ՀԿ գլխավոր նպատակը, ոչ թե նմանատիպ միջոցառումների կազմակերպումը պետք է լինի, այլ միմյանց հետ հաղորդակցվելու և ծանոթանալու շնորհիվ ծնվող, արդյունավետ և հանրօգուտ նախաձեռնությունները, որոնք ոչ միայն պետք է վերաբերվեն հոտմին, կամ ՀԿ գործունեությանը, այլ պետք է օգտակար լինեն, ողջ հայ ազգի համար և իրենց հետքը պիտի թողնեն մեր նորագույն պատմության էջերում:
Միջոցառման պաշտոնական մասից և խնջույքից հետո, «Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմ»-ի երիտասարդները լուսանկարվեցին իրենց տոհմածառի հետ:

Օգոստոսի 21-ին «Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմ»-ի, Շամշադին համայնքի ակտիվ անդամները, մասնակցեցին Տավուշի մարզի Բերդ քաղաքում անցկացվող մեղրի և հատապտուղների փառատոնին: «Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմ» ՀԿ փոխնախագահ Սեյրան Չիլինգարյանի գլխավորած պատվիրակությունը, նախ հյուրընկալվեց Բերդ քաղաքի պատմության և կենցաղի թանգարանում, ծանոթացավ թանգարանի առօրյային և թանգարանին փոխանցեց Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմը պատկերող տոհմածառը: Այնուհետև «Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմ»-ի անդամները, հյուրընկալվեցին Բերդի «Սորան» կոչվող զբոսայգում, որտեղ մեկնարկել էր Շամշադինի մեղրի և հատապտուղների փառատոնը: Չիլինգարյաններն արժանացան խառատոնի նախաձեռնող, «Տավուշի հոգևոր վերածնունդ» հիմնադրամի նախագահ Հայկ Չոբանյանի ընդունելությանը, ինչից հետո մասնակցեցին փառատոնի ցուցահանդես վաճառքին ու համերգին:

Հավելենք, որ «Չիլինգարյան (Մամիկոնյան) տոհմ» հասարակական կազմակերպությունը ստեղծվել է 2010 թվականի հունիսին 25-ին` նախաձեռնող խմբի կողմից: Նրա ստեղծմանը նախորդել են Չիլինգարյան/Մամիկոնյան տոհմի ուսումնասիրման հսկայածավալ հետազոտական և բանահավաք աշխատանքներ, որոնք հավաքագրվել և մշակվել են Էդվարդ Սարգսյանի «Մամիկոնյան – Չիլինգարյան տոհմ» փաստատարեգրական գրքում: Հավաքագրված տեղեկությունների հիման վրա հեղինակը 1976-1980 թվականների ընթացքում կազմել է Մամիկոնյանների-Չիլինգարյանների 400 տարվա տոհմածառը: Այն ամփոփում է մոտ 3000 ազգակիցների շարունակական կառուցվածքը՝ սկսած 1650 թվականից: 


«ԻՄ ՄԱՀՆ ՈՒ ԹԱՂՈՒՄԸ
Մնա՛ք բարով, ես գնացի, գնացի էն հանգի տիղ, վուրղանց, ինչ աշխարքը ստիղծվիլ է, դեռ օչով չէ հիդ էկի:
Դուք լաւ ըլիք, էրգար օր ունենաք, ջանով առողջ ըլիք, սրտով ուրախ, հոքով հանգիստ:
Ինչ գէթ իմ արի օմքընու, խնդրում իմ բախշէ, ով ինձ է գէթ արի ու դաղիլ է սիրտս, ես էլ բախշում իմ իստակ սրտով, խճպտանքը վունչինչ ղնամիշ չանէ իրան իր օրումը:
Ինձ թաղելիս վունչինչ թանթանէք հարկաւուր չէ: Տան կարք ու սարքին ձեռը չը տաք զարթի իմ բանելու ու քնելու օթախին, վուրդի իմ յաւիտեանական քնելու գողինքը պիտի պատրաստիք: Մնացած օթախնիրը էնենց մնայ, վունցոր կայ, ինչրի ինձ կու թաղին. իժում դուք գիդիք:
Սիւիր վունցմէ օթախումը չըլի ու դուք էլ, իմ ազիզ Սօֆի ջան ու սրտով սիրած վուրթիքս ու թուռնիրս (Chռre HռlՌne) վուր իսկի էլ սիւիր չը հաքնիք, խիստ լաւ կօ՛նիք:
Վէնօկնիր (պսակնիր) մէ հատ էլ չըլի, վո՛ւնց տանը, վո՛ւնց դուսը, վո՛ւնց դուք շինիլ տաք, վո՛ւնց ուրիշիմէն ընթունիք. վաղօրօք էւէտ յայտնեցէք, վուր օչով չնիղանայ:
Կուրօ (դագաղ) դրէք ինձ իմ սիւ սերթուկով ու մորթէ իմ սիպտա գդակով:

Իմ թաղումից առաջ` տանը վունչինչ պանիխիդէք (ամբիծքներ) չըլի. մենակ իմ տանու քահանէն հերիք է, վուր եկողներու համա մէ «Հայր մեր» ասէ, վուցոր վաղ կարք էր: ՈՒ թէ հիռաւորնիրն ու եադիրը իսկի էլ չնիղանան, չգան ու ամեն սահաթի մէկ-մէկու էդնին կնգաս ու վուրթկերանցս նուրմէկանց չլացցնին, աւելի լաւ կօ՛նին:
Նրանցմէն ով ուզում է իր սրտի ցաւը յայտնի իմ դէիբ, թող իր այցետոմսը տայ դռներումը կամ թէ չէ, էնդի էւէտ դաւթրումը գրէ իր անումը, վունցոր լուսաւոր երգիրներում ընթունած է:
Մոռացայ իր տիղն ասիմ, վուր գազէթնիրը չլքցնիք անթիւ ու անճուռնի յայտարարութիններով ու անտեղի խօսկիրով: Ով չի գիդի, վուր դիփունի համա, ով ինձ սիրում էր, ես խիստ սիրեկան ու թանգագին իմ ըլի, համ էլ էտ խօսկիրը շատիրը մէկ մէկու մտիկ տալով, մինձ ու դառը, խիստ դառը կսկիծով ին յայտնում:
Մախլաս:
Իմ մահվան յայտարարութինը գրեցէք առանց չինըս յայտնելու. էսէնց. «Գաբրիէլ Սունդուկեանց-Համմալը վախճանվեց (ժամանակը), յուղարկաւորութիւնը տեղի կունենայ (օրը), առաւօտեան (ժամը) հանգուցեալի բնակարանից, և այլն»:
Ինձ թաղելու օրը մէ քահանայ ըլի մենակ-իմ տանու քահանան-իմ առչիւը գնացող ու մէկ էլ մէ տիրացու նրան ծառայող: ՈՒրիշ քահանաներու, ուրիշ հոքևուրականների օչօվի չխնդրիք ու չնեղացնիք:
Ծառայութենի խաչիր ու նշաննիր վո՞ւնց բալըշնիրով, վո՞ւնց առանց բողչի իսկի չըլի:
Իմ առչիւը գնացող քահանէն ու տիրացուն սուս ու փուս գնան իրանց ճամփէն տանէմէն ինչրի էգեղեցին ու էնդանց ինչրի գերեզմանս. ճամփին վունչինչ շարական ու բարձրաձայն աղօթքնիր չըլի:
Թանգագին Սօֆի ջան ու թանգագին զաւակնիրս. դուք համաշա խելօք իք էլի, դուք գիդիք, վունցոր սրտէներուդ կու ղայմացնիք ինձ ճամփու գցելիս:
Ամփովան ու ուրիշ ցէրէմօնիէք իսկի չըլի. իլաիմ թէ ձիաներու գլխին էն բմբլէ թայիգուլնիրը սարքած, վուր ինձ ճիճինի է բերում: ՈՒթ համալ ու ութ կինտօ մեձրեցէք, հիրթով ծտի պէս կու թռցնին ինձ:
Կուլի նրանց մէջը ղուրթ Պէպօ էլ ռաստ գայ, էտ խիստ մինձ պատիւ կուլի իմ Պէպօի համա:
Վիրչը թաղեցէք ինձ, վուրդի էլ գուզիք: Ես գուզէի իմ մօր մօդ, ամա էնդի տիղ չկայ. նրա մօդ թաղած էրեխերքս թարժաժ չըլին:
Գերեզմնիս վրայ վունչինչ արձան հարկաւուր չէ. մէ սիւ քար ու իմ ջանը:
Վրէն գրիլ տւէք էսենց`
ԳԱԲՐԻԷԼ ՍՈՒՆԴՈՒԿԵԱՆՑ -ՀԱՄՄԱԼ
Ծնվեց 1825թ. յունիսի 29-ին
Վախճանվեց 191…թ. … …-ին
Թէ սրտով վրէս արձան իք ուզում ու արժանի կու համարիք, էտ արձանը, իմ փոխանակ, Պէպօի համա կանգնեցրէք վուրդիոր կու սազ գայ:
Սաղ բօով կանգնած ըլի բացր պատուանդանի վրայ իր հագուստով, գդակը ծածկած, մէ ձեռին Արութինի բարաթը, մէկէլ ձեռով վրէն գրածն ըլի ցոյց տալի նրան, վուր գլխաբաց ու սերթուկով սիւէրես կանգնած է կշտին:
Տակը պատուանդանի վրայ գրած ըլի մէնակ էս խօսկիրը`
ՊԷՊՕ
«Էս քու կոտրած ձեռքով չի՞ս գրի՛…»
Էն արձանն ու պատւանդանը թուջէմէն ըլի ածած ու շինած. վրէն վունց մէ տիղ իմ անումը չյիշիք:

Իմ ցանկութինը էն է մէնակ, վուր դիփունի սրտումն ու մտկումը հիդն ու հիդը աւելի ու աւելի հաստատվի էն հասկացողութինը, թէ հաշա ուտիլը (ուրացութիւնը) մինձ ամութ բան է մարթու համա ու ով իր պարտկը չի ճանչնայ, իր տված խօսկը չի կատարի, իր ձեռք քաշած թուխտը կու ուրանայ` նա մարթ չէ, ինչքան գ՛ուզէ բացր ըլի կանգնած մարթկերանց մէջ:
Գանք հիմի ասածներուս կատարելու վրայ:
Պէպօի արձանը շատ հիռու բան է. էստու համա օչով չնիղանաք հիմի ու անմիդ ժամանակ չկորցնիք:
Իմ թաղումին ինչ փուղ պէտք գայ` իմ պարտք է, էստու ղահրը կնիկս ու վուրթիքս կու քաշին էն պստլիկ կարողութենէմէս, վուր թողնում իմ նրանց համա:
Քելէխ-մելէխ իսկի հարկաւուր չէ. էն օրւան ախքըտներու ճաշի փուղը իմ տանէմէն կուտաք Հայոց Բարեգործական Ընկերութենին նրանցը բաժնելու:
Մնաց իմ թաղումի կարք ու սարքի կատարիլը, վունց որ գրիլ իմ էստի վերիւը: Սրա համա յատուկ խնդրում իմ «Մշակ» լրագրի յարգելի խմբագրութենին, իմ սիրելի բարեկամներուս, աչքիս լուս կնգաս ու վուրթկերանցս աշխատին ճշտութինով գլուխ բերին ասածս ու խնդրածս:
Մնա՛ք բարով:
Մնա՛ս բարով, իմ թանգագին Սօֆի ջան:
Մնա՛ք բարով, թանգագին զաւակնիրս:
Մնա՛ք բարով, սիրելի բարեկամնիրս:
Մնա՛ք բարով, սիրելի մարթիք, ինչ ասկի, ցիղի ու հաւտի էլ ըլիք:
Մնա՛ս բարով, սիրած Թիֆլիզ քաղաք:
Մնա՛ս բարով, իմ սիրելի ու պաշտելի ասկ: Աստուծ վաթանիդ արժանէ անէ:
Դիփունիդ սէրը սրտումս խուռը թաղած, տանում իմ հիդս:
Մնա՛ք բարով:
Գաբրիէլ Սունդուկեանց-Համմալ
14 օգոստոսի 1914
Բօրժօմե:
Շաղափցի ազատամարտիկ, 2-րդ խմբի հաշմանդամ Էդվարդ Լևոնի Միրզոյանը, արցախյան պատերազմից հետո, կռվի դաշտից տուն է վերադարձել վիրավոր և երկար տարիներ մտածել, թե ինչպես պետք է ծառայեցնի Շաղափի իր սեփական հողակտորը:
2010 թվականին նա իր որդինրի հետ վճռեց, որ տարածքն ի պատիվ անմահ իր մարտական ընկերների, պետք է վերածվի «լուռ-խոսող» հուշակոթողների համալիրի: 
Էդվարդ Միրզոյանն իր որդիներ Էդգար և Արսեն Միրզոյանների հետ, մեկնարկեց տարածքը վերակերտելու աշխատանքները:

Շատ չանցած իր մտահղացումն իրականացնելու համար Էդվարդին օգնության ձեռք մեկնեցին նաև իր մարտական ընկերները՝ Շաղափցի փոխգնդապետ Պարգև Մանուկյանը և գնդապետ Սեդրակ Սեդրակյանը, Ավշարցի Սամվել Այվազյանը, Արարատցի Անդրանիկ Սարգսյանը, գեներալ-մայոր Կոմիտաս Մուրդյանը, Ստեփան և Սամվել Վարդանյաններն ու այլ ազատամարտիկներ: Իրենց համայնքի ազատամարտիկների հուշակոթողն ունենալու նախաձեռնությամբ հուշահամալիրի ստեղծողների խմբին միացան նաև մի շարք համայնքների ղեկավարներ:

2012-ի մայիսի 28-ին, Արարատի մարզի Շաղափ գյուղի «Փառքի տարածք» հուշահամալիրում, Պարգև Մանուկյանի բարերարությամբ, մեկնարկեցին «Սուրբ Ամենափրկիչ» հայրենիքի նվիրյալ զինվորին նվիրված, եկեղեցու շինարարական աշխատանքները: 

2016 թվականի օգոստոսի 2-ին, Արմավիրի թեմի առաջնորդ Տեր Սիոն եպիսկոպոս Ադամյանի ձեռամբ, տեղի ունեցավ նորակառույց եկեղեցու օծման հանդիսավոր արարողությունն ու նորոկառույց սրբավայրը բացեց իր դռները հավատացյալների առաջ:


Նյութը և ֆոտոշարքը` Հայկ Կիսեբլյանի